Паэту

Паэт – гэта цуд, гэта з’ява,

Не кожны такі мае дар.
Гарыць яго сэрца яскрава,
Ён думак і рыфмаў спадар!
Жыццё яго – твор, ці паэма –
Не ў словах пустых мітусня.
Таемнасць – вось звыклая тэма,
Ён суму не мае ні дня.
З натхненнем ён створыць баладу,
Ці байку, а можа – санэт.
Ён шчодры на талент і … здраду…
Такі ён – звычайны паэт.
Не вабіць паэта штодзённасць,
Сусвет – вось яго небасхіл.
Ягоная мройная плённасць
У казках далёкіх свяціл.
Вагоны яго, і вакзалы
Турбуюць кірункамі мар.
З пяром сваім разам на пару
Зямны абганяе ён шар!